ه‍.ش. ۱۳۹۱ فروردین ۱۴, دوشنبه

به استقبال «روز دروغ ممنوع» در سیزدهم خردادماه

یکی از همراهان کلمه در یادداشت کوتاهی، با اشاره به رواج دروغ سیزده در روز سیزدهم فروردین، پیشنهادی شنیدنی و عملی را مطرح کرده است که در ادامه می خوانید:
دیروز روز سیزدهم عید بود. روز سیزده به در و روز طبیعت، و برای بعضی از ما هم روز دروغ سیزده. مانند خیلی ها که دیروز را در دامن طبیعت گذراندند، کم نبودند کسانی هم که دیروز با دروغ سیزده مشغول بودند و به این بهانه با یکدیگر شوخی کردند و خندیدند.
برای ما سبزها که بیشتر برای خودمان دغدغه ی اجتماعی و اخلاقی قائلیم، زیر بار دروغ رفتن، حتی برای یک روز و حتی به شوخی، سخت است. البته می توانیم اینطور توجیه کنیم که یک روز است و همه می دانند که شوخی است و …
اما حالا که به ناچار پذیرفته ایم این یک روز را زیر بار دروغ های شوخی و موقتی برویم، از خود بپرسیم، آیا انصاف نیست که لااقل یک روز در سال را هم، البته کاملا جدی، از خودمان و دیگران و به خصوص از بزرگان و مسئولان و صاحب منصبان کشورمان بخواهیم که دروغ نگویند؟!
شاید بهترین پیشنهاد برای چنین مناسبتی هم درست دو ماه بعد باشد، یعنی روز سیزدهم خرداد که در حین آن مناظره ی معروف، انگشت اشاره ی میرحسین موسوی دروغگویی های مکرر و بی عدالتی رئیس دولت مدعی عدالت را نشانه رفت و زبان دروغ و تهمت را به سکوت وادار کرد.
آن روز و آن لحظه را می توان اوج ایستادگی ملی در برابر موج رو به گسترش دروغ در دولت و جامعه ایرانی دانست و به پاس همان یک لحظه سکوت ناگزیر نماد امپراتوری دروغ در برابر مظهر اراده ی اخلاقی یک ملت، آن روز را به قدردانی نشست.
شأن سیزدهم خرداد بی شک این هست که آن را در مقابل سیزده فروردین، “روز دروغ ممنوع” بنامیم و قدر آن روز و یاد صاحبش را بزرگ بداریم؛ میر عزیز ما که از وقتی که در حصر است، هر لحظه آزادی اش را در انتظاریم

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر