ه‍.ش. ۱۳۹۰ بهمن ۲۵, سه‌شنبه

یک سال گذشت و هنوز خبری نیست



در اولین سالگرد حبس رهبران جنبش سبز نگرانیم ، هنوز
نگران آن هستیم که چه بلائی بر سر میهن عزیز مان آماده
بهمن ماه سال ۱۳۸۹ بود که میر حسین موسوی و مهدی کروبی به
حمایت از انقلابیون و تظاهرات کنندگان مصر و لیبی‌ فراخوانی
دادند برای روز ۲۵ بهمن که مردم ایران راه پیمأیی سکوتی را  بر پا کنند. 
 در آن روز تهران از میدان فردوسی‌ تا میدان آزادی
شلوغ بود در دو طرف و سرتاسر خیابان آزادی ماموران گارد
ویژه و بسیجیان لباس شخصی‌ پوشانده بود از ساعت ۴ بعد از ظهر
به بعد کم کم به تعداد مردم افزوده میشد مردم از خیابان های
اطراف وارد خیابان انقلاب می‌شدند به اندکی‌ نکشید که سر تا
سر خیابان مملؤ از مردم حامی‌ جنبش سبز شد
در آن روز مردم به قصد راه پیمایی مسالمت آمیز و سکوت به
خیابان آماده بودند اما...
اما خود ماموران حامی‌ حکومت ایران خیابان‌ها را با هیاهو شلوغ
کردند و با سر دادن شعار هایی حامیان جنبش سبز را به تحریک
وا داشتند تا اینکه به درگیری انجامید و دو نفر از عزیز ترین
فرزندان ایران صانع ژاله و محمد مختاری در آن روز به شهادت رسیدند. آن ها
جانشان را برای آزادی دادند آنها و دیگر جوانان چه می‌خواستند؟
میر حسین موسوی و مهدی کروبی چه کسانی‌ بودند؟ غیر از اینکه از
خود حکومت جمهوری اسلامی  بودند؟ مگر همان موسوی نبود که در زمان نخست
وزیریش مردم و جوانان را آزاد نمیگذاشت؟ مگر مهدی کروبی
در زمانی‌ که ریاست مجلس را بر عهد داشت مملکت ما در چه
حالی‌ بود؟ آیا غارت و چپاول از سوی آخوندها و آخوند صفتها
صورت نمیگرفت؟ به راستی‌ موسوی و کروبی که بودند؟ غیر از این که
ماموران خامنه‌ای بودند؟ پس چرا باعث این شدند که خون جوانان
ما خون صانع، خون محمد و ...... در خیابان ریخته شود؟ آیا
نمیتوانستند همین اشخاص را به ریاست جمهوری برسانند تا
مردم به خواستشان برساند؟ آیه مردم کسی‌ را که می‌خواستند از
خودشان نبود؟ و هزاران سوال بی‌ جواب که خیلی‌ دیر است بعد از
گذشت ۲سال از انتخابات ۸۸ پرسیده شود.
و اکنون امروز در اولین سالگرد ۲۵ بهمن ماه ،ماهی‌ که ماه آزادی
ایران بود است هستیم و به امید این که ایران مان آزاد شود سی‌ و چند
سالی‌ است که بهمن ماه‌های زیادی را گذراندیم و آیا ایران مان آزاد
میشود؟؟؟؟؟؟
روح شهیدان راه آزادی شاد بد
حمید سلمانی
۱۳۹۰/۱۱/۲۵

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر